Eikstraat, hoek Stoofstraat. Manneken Pis. Juliaenkensborre, 1980.
Bron: https://monument.heritage.brussels/nl/buildings/30955#&gid=null&pid=4
Er gaan verschillende verhalen rond over Manneken Pis. Een van de meest gepropageerde is die van Manneken Pis in het heetst van de strijd. In 1142 zag Godfried III, hertog van Lotharingen, het daglicht. Helaas stierf zijn vader, Godefroid II, niet veel later. Aangezien de hertog nog maar een klein kind was, besloten twee vazallen, Gauthier Berthout en zijn broer Gerard de Grimbergen, het moment geschikt om de wapens op te nemen tegen hun vorst in de wieg. De sire van Gaasbeek bleef echter trouw en vroeg dat de wieg van de jonge hertog op het slagveld aanwezig was om de soldaten te inspireren. De wieg werd dus opgehangen aan de tak van een jonge eik op de plaats van de strijd in Ransbeek. Het leger van de baby werd echter al viermaal teruggedrongen maar toen de strijd verloren leek, werden de soldaten plots verblindt door het zicht van het kind dat rustig begon te pissen en zo de veldslag mee bepaalde. Om deze overwinning te vieren bouwde men later een fontein in Brussel met de naam Manneken-Pis en plantte men de eik in kwestie in de Eikstraat.
Een andere legende stelt dat een kind van de burgerij liep verloren in de menigte. Na vijf dagen zoeken in de Brusselse straten vond de vader hem op de hoek van de Stoofstraat en de Eikstraat, terwijl hij (de zoon) aan het plassen was. De vader was zo blij dat hij zijn zoon had teruggevonden, dat hij een standbeeld heeft laten maken dat dat ogenblik voor eeuwig vastlegde.
Nog een andere versie stelt dat lang geleden toen Brussel weer eens belegerd werd, de inwoners van de stad zo’n heftige weerstand boden, dat de belegeraars uiteindelijk moesten afdruipen. De Brusselaars richtten meteen een groots feest op, maar ze wisten niet dat de belegeraars uit woede besloten hadden de stad in brand te steken. Daartoe hadden ze, ergens bij een poort, de lont aangestoken die naar een groot kruitvat liep. Gelukkig had een jongetje het gevaar bemerkt en het blusmiddel tevoorschijn gehaald dat hij onmiddellijk bij de hand had. Dat zo’n heldendaad gestandbeeld moest worden lag voor de hand.
Een 4de versie gaat als volgt. Een jongetje, Petit Julien, plast tegen de deur van een heilige kluizenaar. De oude man, die een vreemd geluid hoorde, ging een kijkje nemen en veranderde de kleine jongen in een stenen beeld en veroordeelde hem tot het eeuwig behouden van zijn onbescheiden houding. Het einde van de legende werd aangepast om kinderen niet angstig te maken. De vader had een beeldje laten maken dat op zijn kind leek en bij de voorstelling ervan leefde zijn zoon opnieuw. Er zijn zeker nog 3 andere versies te vinden, maar deze zijn de meest gekende legendes.
Manneken Pis is deel van het Brusselse erfgoed.